Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Konkretna, spójna i jednoznaczna definicja mózgowego porażenia dziecięcego nie została dotychczas opracowana. Przyczyną jest przede wszystkim różnorodność i stopień nasilenia objawów oraz współistniejących zaburzeń. Mózgowe porażenie dziecięce od połowy XIX wieku nazywane jest chorobą Little’a, od nazwiska angielskiego lekarza, który uważał, iż uszkodzenia wywołujące to schorzenie powstają w okresie okołoporodowym i są wynikiem uszkodzenia mózgu. Za bezpośrednią przyczynę uważał zaburzenia powstałe w skutek nieprawidłowego porodu. W tym samym czasie Freud uznał, że przyczyna ujawnienia się objawów choroby są wczesne uszkodzenia płodu i nieprawidłowości rozwojowe zachodzące jeszcze w łonie matki, co w konsekwencji wywołuje przedwczesne porody. Najnowsze badania prowadzone w USA i Australii potwierdzają słuszność teorii Freuda, jednak u ponad 30% dzieci chorujących na mózgowe porażenie dziecięce nadal nie można ustalić przyczyny powstania schorzenia.

Objawy

Mózgowe porażenie dziecięce to zespół przewlekłych i nieustępujących zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza ośrodkowego neuronu ruchu, powstałych w wyniku uszkodzenia mózgu przed, po lub w czasie porodu. Objawy mogą być widoczne już u noworodków i przybierać postać asymetrii w ułożeniu ciała, nadmiernej wiotkości mięśni, trudności w połykaniu pokarmów, drgawek. W uszkodzeniach mniejszego stopnia objawy pojawiają się później. W okresie, kiedy normalnie rozwijające się dzieci podnoszą już głowę, przewracają się na boki, pełzają, wyciągają ręce po zabawki, wokalizują głoski i sylaby, dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym nie przejawiają tych form aktywności.

Diagnostyka i podjęcie leczenia

Należy wciąć pod uwagę, że w zespole mózgowego porażenia dziecięco pewne uszkodzenia są nieodwracalne. Duże możliwości kompensacyjne rozwijającego się mózgu stwarzają realną szansę na poprawę stanu psychofizycznego niepełnosprawnego dziecka, dlatego leczenie powinno rozpocząć się jak najwcześniej. Pomoc dzieciom z opisywanym schorzeniem niosą specjaliści z kilku dyscyplin medycznych. Diagnostą o wiodącej roli jest neurolog. Niezbędne są także konsultacje ortopedyczne z uwagi na możliwość wystąpienia zwichnięć w obrębie stawów biodrowych lub nieprawidłowości w układzie kostnym. Lekarze ortopedzi decydują o doborze sprzętu rehabilitacyjnego i zastosowaniu zabiegów profilaktycznych.

Pierwszą osoba, która powinna pomóc rodzicom jest jednak lekarz neurolog, który skieruje dziecko na odpowiednią rehabilitację ruchową. Równocześnie powinna być prowadzona stymulacja psychopedagogiczna, mająca na celu przygotowanie dzieci do życia szkolnego i społecznego. Warte podkreślenia jest to, że stosowanie różnych metod usprawniania nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, jeśli nie przestrzega się naturalnych potrzeb rozwoju dziecka. Potrzeba miłości, bezpieczeństwa, przynależności do kogoś, wzrasta szczególnie przy ograniczeniach ruchowych dziecka. Za najbardziej korzystną uznaje się sytuację, kiedy usprawnianie małych pacjentów do 4 roku życia przebiega w środowisku rodzinnym, pod ambulatoryjną opieką specjalistów.

Stowarzyszenie Dobrej Nadziei