Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Wzmianki o pierwszym kościele w Grodźcu znaleźć możemy już w dokumencie z roku 1447, ale zdaniem wielu historyków świątynia w tym miejscu mogła istnieć znacznie wcześniej. Na miejscu starego kościoła nową, murowaną świątynię wystawił w roku 1579 Henryk Grodecki, który rok później wzniósł w Grodźcu okazały zamek, zastępując nim czternastowieczną warownię. Położony w malowniczej okolicy, w romantycznym założeniu parkowym, zamek w Grodźcu należy także dzisiaj do jednych z piękniejszych tego typu obiektów na Śląsku Cieszyńskim. Jest to dwupiętrowy, prostokątny budynek z trzema wieżami pośrodku elewacji frontowej i kolejnymi trzema od strony parku, co nadaje obiektowi charakter średniowiecznej warowni. We wszystkich pomieszczeniach zachowały się oryginalne stropy z profilowanych belek, a w większości także boazerie z XVIII i XIX wieku.


      Wracając do kościoła św. Bartłomieja, zbudowanego pod koniec XVI wieku była to nowoczesna na owe czasy murowana świątynia, w której nawa, prezbiterium i kruchta były murowane, oparte na przyporach. Sama wieża wzniesiona nad murowaną kruchtą miała konstrukcję drewnianą. Posiadała drewnianą izbicę i wysmukły barokowy, cebulasty hełm zwieńczony latarnią. W kościele niewielkich zmian dokonano w XVIII stuleciu, natomiast wieża remontowana była jeszcze w roku 1899.
      Kościół wraz z okalającym go cmentarzem położony był na terenie należącym do właścicieli zamku, wśród których wymienić należy rodziny Grodeckich, Marklowskich, Sobków, Lariszów, Kalischów, Zoblów i Zamoyskich, którzy w 1884 r. sprzedali majątek bialskiemu przemysłowcowi von Strzygowskiemu. Od niego kupił zamek w roku 1927 dr Ernest Habicht, który zamek odrestaurował i otoczył opieką bogate zbiory zamkowe z cenną biblioteką. Już na początku XX wieku czyniono starania o budowę nowej, większej świątyni, którą zbudowano w stylu neogotyckim, z czerwonej cegły w latach 1908-1910.Stary kościół, ze względu na zły stan techniczny, częściowo rozebrano w 1927 roku. Do nowej świątyni przeniesiono fragmenty starego wyposażenia, m.in. klasycystyczne tabernakulum, obraz św. Bartłomieja z ołtarza głównego, oraz renesansową płytę nagrobną Henryka Grodeckiego, zmarłego w 1587 r. Inne elementy wyposażenia znajdują się w muzeum Jana Sarkandra w Skoczowie.
      Obecnie ze starego kościoła zachowały się jedynie trwałe kamienno-ceglane ruiny kwadratowego prezbiterium z półokrągłą absydą i zachowanym łuku tęczy dzielącym ją od nieistniejącej nawy głównej od strony zachodniej. Zostały one zabezpieczone i poddane pracom konserwatorskim w 1987 r. Cmentarz przykościelny, po rozbiórce okalającego go muru, uległ także stopniowej degradacji.