Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Osoby niepełnosprawne bardzo często zmagają się z problemem izolacji. Istnieje szereg barier, które wzmagają wykluczenie. Do najbardziej oczywistych i od razu rzucających się w oczy należą bariery transportowe i architektoniczne wynikające zarówno z ograniczenia samodzielności niepełnosprawnych jak i nieprzystosowania obiektów, instytucji, środków transportu. Drugą grupę czynników wzmagających izolację stanowią indywidualne bariery psychologiczne oraz te związane z komunikacją międzyludzką. Bariery pojawiają się nie tylko po stronie społeczeństwa, ale również po stronie samych niepełnosprawnych.

Izolacja ze strony osób niepełnosprawnych

      Niepełnosprawnym często towarzyszy poczucie odmienności oraz nieakceptacji choroby, a także przeróżne obawy dotyczące tego jak są postrzegani przez innych ludzi. Lęk i niepokój przed odrzuceniem i brakiem akceptacji może powodować duże trudności w nawiązywaniu nowych kontaktów, ale też znacząco rzutuje na już istniejące relacje rodzinne czy przyjacielskie. Niejednokrotnie zdarza się, że niepełnosprawny sam nie akceptuje swojej choroby, a co za tym idzie czuje się gorszy od sprawnych ludzi, od których w wielu sytuacjach jest uzależniony.

Izolacja ze strony społeczeństwa

      Do izolacji wynikającej ze strony społeczeństwa można zaliczyć wcześniej wspomniane bariery infrastrukturalne takie jak np. utrudnienia w korzystaniu z komunikacji miejskiej, trudny dostęp do rehabilitacji, problemy ze znalezieniem odpowiedniej pracy wynikające ze złego przygotowania lub wypalenia zawodowego ze strony osób pracujących z niepełnosprawnymi czy obaw pracodawców związanych z zatrudnianiem osób niepełnosprawnych. Po stronie społeczeństwa leży również szereg barier psychologicznych. Należą do nich między innymi trudności w kontaktach z bliskimi, będące rezultatem np. niepogodzenia się z chorobą członka rodziny; brak wsparcia i zrozumienia w środowisku; zmaganie się z uprzedzeniami i stereotypami; obojętność społeczeństwa wobec niepełnosprawności, a nawet społeczny ostracyzm.

Jakie są następstwa izolacji niepełnosprawnych?

      W konsekwencji występowania wymienionych czynników nasila się poczucie wyizolowania, powodując często objawy psychiczne (depresję, podwyższoną wrażliwość, obniżony nastrój). Ze znacznym obciążeniem zmagają się również bliscy opiekujący się niepełnosprawnym. Po stronie społeczeństwa następuje między innymi wzmacnianie się negatywnych postaw wobec niepełnosprawnych, a także tworzenie systemów pomocy nieadekwatnych do potrzeb.

Wspomagajmy integrację niepełnosprawnych

      Jak przerwać błędne koło wzajemnie nasilających się negatywnych zjawisk? Zmniejszenie lub całkowite wyeliminowanie barier jest możliwe poprzez wspomaganie integracji niepełnosprawnych. Służy temu pomoc osobista i techniczna świadczona na rzecz osób niepełnosprawnych. Przez pomoc osobistą rozumiemy specjalistyczne wsparcie ze strony psychologów, lekarzy, rehabilitantów, a także niezwykle ważne wsparcie ze strony bliskich. Pomoc techniczna zaś, to zapewnienie odpowiedniego sprzętu kompensującego braki wynikające z danego typu niepełnosprawności, a także możliwości leczenia i rehabilitacji, czy też likwidowanie barier architektonicznych. Wszystko to służy stworzeniu niepełnosprawnym możliwości do łatwiejszego funkcjonowania w społeczeństwie oraz zachęceniu ich do aktywnego uczestnictwa w wielu dziedzinach życia, o których być może już zapomnieli.

 

Karolina Stokowska