Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Duża wieś o rozproszonej zabudowie na zachodnim krańcu Przedgórza Rebiszowskiego i we wschodniej części Kotliny Mirska na wysokości 360-445 m n.p.m. Grunty Rębiszowa zajmują powierzchnię 1411 ha. Liczba mieszkańców wsi pod koniec 2005 r. wynosiła 706 osób.

Rebiszów założono ok. 1330 r. Od 1530 r. była to wieś protestancka, od 1566 r. ma własną parafię. W 1654 r. rekatolizację jej przeprowadzili znani z okrucieństwa dragoni Lichtensteina. Dopiero w 1747 r. wystawiono szachulcowy dom modlitw zastąpiony później murowanym kościołem ewangelickim.

W XVII -XVIII w. na niewielką skalę dobywano w górnej części wsi rudy kobaltu. Z Rębiszowa pochodził Georg Leeder, XIX-wieczny kartograf, autor popularnych map oraz Leberecht Baumert (ur. 1833 r.), kompozytor organowy, autor wielu pieśni kościelnych. W dolnej części wsi znajduje się torfowisko, eksploatowane w I ćw. XX w.

Opodal wsi, na północnym zboczu Urwistej (562 m) istnieje duży kamieniołom bazaltu. W jego północnej, nieczynnej części znajdują się Odarte Skały, gdzie odsłania się cios bazaltowy. Do 1945 r. był to pomnik przyrody. W latach 1945-47 Rebiszów nosił nazwy Rab(i)sz, Rąbin, Rębsz. Obecny kościół św. Barbary wzniesiono jako ewangelicki w latach 1768-69 r. Kilkakrotnie poddawano go restauracji w XIX i XX w. Stosunkowo duża budowla skrywa we wnętrzu dwupiętrowe empory oraz typowo protestanckie zespolenie ołtarza, ambony i organów.

Wznoszący się obok na cmentarzu kościół Narodzenia NMP wzniesiono w latach 1566-68 w stylu późnogo-tycko-renesansowym. W XVIII w. poddano go barokizacji. Wnętrze nakryte płaskim stropem kryje stylowe wyposażenie z okresu przebudowy. Ołtarz główny wyrzeźbiony został w drewnie. W kościele zachowały się dwa epitafia: z 1761 i 1797 r. oraz późnogotycka, kamienna chrzcielnica z 1575 r. z fragmentami inskrypcji.

 

Opracowała MJ