Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Podgórzyn to typowa wieś łańcuchowa, ciągnąca się na długości około 4 km w dolinie rzeczki Podgórnej. Najstarsze wzmianki o Podgórzynie pochodzą z roku 1305 kiedy była to osada leśników i pasterzy. Najstarsza znana nazwa wsi pochodząca z 1318 r., nawiązywała do imienia późniejszego wójta Gerarda, i brzmiała Gerardi villa. W dokumencie księcia świdnicko - jaworskiego Bolka II Małego z 1348 r. wymieniona jest miejscowość Gierßdorf. Tuż po ostatniej wojnie miejscowość przemianowano na Popławy, ale kiedy nazwa ta nie okazała się zbyt trafiona, od roku 1946 zmieniono ją na Podgórzyn.

Do 1409 r. miejscowość składała się z trzech części, które należały do trzech rodzin: von Liebenthal, von Gersdorf i von Gerstenberg. Później właścicielami majątku stali się Schaffgotschowie, którzy utracili go po ścięciu Hansa Urlicha Schaffgottscha w roku 1635. W kolejnych stuleciach wieś wielokrotnie przechodziła z rąk do rąk, by w roku 1683 powrócić, po wieloletnich sporach, do rodziny Schaffgotschów. W ciągu wieków kwitło tutaj bujne życie gospodarcze. W XVII w. rozpoczęła działalność ludwisarnia, w której odlewano nie tylko znane z jakości dzwony, ale również armatnie lufy. Dzwony z podgórzyńskiej ludwisarni sprzedawano zarówno okolicznym kościołom i prywatnym odbiorcom, ale szły one również za granicę, m. in. do dalekiej Hiszpanii.

W 1681 roku powstała papiernia, w roku 1797 r. zbudowano pierwszy tartak, a w cztery lata później drugi. W drugiej ćwierci XIX wieku rozpoczęła pracę szlifiernia kamieni szlachetnych i kryształów, a w roku 1852 pierwsza na Dolnym Śląsku ścieralnia drzewa dla potrzeb przemysłu papierniczego. Nie ominęły Podgórzyna klęski żywiołowe. Wspomnieć można w tym miejscu o powodzi, która wydarzyła się 18 sierpnia 1872 r. Zginęli wtedy wszyscy uczestnicy odbywającego się akurat chrztu , przeprawiający się przez drewniany most, który został porwany przez wzburzone wody rzeki Podgórnej.

Znacznie większe straty spowodowała wielka powódź, która nawiedziła miejscowość 30 lipca 1897 r. Z tego powodu już 12 sierpnia wieś odwiedziła księżniczka Feodora von Sachsen-Meiningen, przekazując 300 marek dla ofiar kataklizmu. Nieco później 8 grudnia tego samego roku przybył do Podgórzyna z wizytą sam cesarz niemiecki Wilhelm II, aby zapoznać się ze zniszczeniami.

8 sierpnia 1911 r. otwarto linię tramwajową, z Jeleniej Góry do Podgórzyna. Korzystali z niej licznie turyści, zarówno latem, jak i zimą. Końcowy przystanek tramwajowy był bowiem początkiem trasy wiodącej w Karkonosze.

W Podgórzynie znajdują się dwie świątynie. Jedną z nich jest kościół pw. św. Trójcy, wzmiankowany 4 października 1318 roku. Obecna budowla wzniesiona została na miejscu starszej w drugiej połowie XVIII wielu według projektów Johanna Georga Rudolfa, mistrza murarskiego z Opola.

Drugą świątynią jest dawny kościół ewangelicki. Pierwszy wzniesiono w 1742 r. i była to charakterystyczna dla owych czasów skromna budowla, nazywana domem modlitwy. Pierwszym kaznodzieją zboru został Georg Friedrich Rieger.

Kiedy niewielki kościołek został zniszczony przez powódź , postanowiono zbudować nową świątynię. Prace budowlane trwały dwa lata i zakończone zostały w roku 1780. Ich rezultatem był murowany barokowy kościół według projektów mistrza budowlanego Liebuscha z Jeleniej Góry.

II wojnę światowa kościół przetrwał w nie najgorszej kondycji. Najtrudniejsze dla świątyni lata zaczęły się po wojnie, kiedy kościół użytkowano jako magazyny . Dzieła zniszczenia dopełniła miejscowa ludność wynosząc z wnętrza świątyni, co się tylko dało. Do odbudowy obiektu przystąpiono w roku 1979 . Przy tej okazji sprawiedliwości dziejowej stało się zadość, bo kościół remontowali ci, którzy wcześniej go niszczyli... Po kilku latach odbudowę zakończono.

Od wieków ludność Podgórzyna żyła z hodowli i rolnictwa. Oprócz hodowli bydła miejscowa ludność zajmowała się też hodowlą ryb, np. pstrągów. 
Od czasów gdy, w Cieplicach pojawili się Cystersi, w rejonie Podgórzyna zaczęto budować stawy hodowlane.

Rozwój turystyki w Podgórzynie był naturalną konsekwencją położenia miejscowości - urozmaicony krajobraz, różnica wysokości pomiędzy Kotliną Jeleniogórską, a zaczynającymi się w Podgórzynie Karkonoszami robiły na przyjezdnych wielkie wrażenie.

Genezy rozwoju turystycznego Podgórzyna należy szukać w pobliskich Cieplicach, które cieszyły się dużą popularnością już w XVII w. Moda na górskie spacery i dłuższe wycieczki osiągnęła swoje apogeum w latach 80-tych XIX wieku.. Graniczący ze znanymi od dawna Cieplicami Podgórzyn szybko stał się jedną z popularniejszych miejscowości letniskowych w Karkonoszach. Z czasem aktywizacja turystyki górskiej spowodowała, że miejscowości dzisiejszej gminy Podgórzyn przyjmowały więcej gości niż Szklarska Poręba czy Karpacz.