Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Powstanie i rozwój Kowar wiążą się przede wszystkim z górnictwem rud żelaza i kowalstwem. W 1148 roku legendarny gwarek Walon Laurentius Angelus odkrył na zboczu Góry Rudnik rudę żelaza. 10 lat później z polecenia ówczesnego księcia Polski Bolesława Kędzierzawego założono w tym miejscu osadę, a niedługo później rozpoczęto eksploatację rudy, zaczęto kuć żelazo i wytwarzać różne wyroby metalowe.

Działalność górnicza dawała gwarkom wiele przywilejów - byli oni ludźmi wolnymi, co w średniowieczu, siłą rzeczy musiało być przyczyną wielu konfliktów z możnowładcami. Dzięki górnictwu, hutnictwu oraz kowalstwu Kowary stały się osadą w miarę bogatą i skutecznie konkurowały z położoną kilkanaście kilometrów dalej Jelenią Górą.

Kowarscy górnicy poza ciężką pracą nie unikali również obowiązków wojskowych i obronnych: jak wynika z dokumentów brali udział w bitwie pod Legnicą w 1241 roku, a specjalistyczne umiejętności górników kowarskich wykorzystywane zostały również w roku 1479 do wysadzenia w powietrze w okolicy Gryfowa Śl. zamku niemieckiego raubrittera Talkensteina.

W roku 1513 ówczesny król Czech i Węgier Władysław Jagiellończyk, w dokumencie lokacyjnym jako zwierzchnik księstwa świdnicko - jaworskiego, nadał Kowarom prawa miejskie. Na długo przed tym historycznym wydarzeniem, bo już w roku 1454 Kowary używały pieczęci z herbem, który przedstawia skaczącego konia, na którego grzbiecie widnieje młot kowalski z napisem "Sigillum Smedborgensis".

Po otrzymaniu praw miejskich używano pieczęci z herbem i napisem "Sigillum Civitatis Metallicae 1525". W XVI wieku Kowary były obok Świdnicy i Wrocławia najważniejszym centrum przemysłu żelaznego na .Dolnym Śląsku.

Bardzo dużo żelaza eksportowano w tym czasie do ówczesnej Polski, a rekordowym pod tym względem był rok 1558, kiedy Kowary wyeksportowały aż 1500 cetnarów żelaza. Jako ciekawostkę należy zapisać, że spora część konstrukcji pierwszego mostu warszawskiego, wzniesionego w latach 1567-1573 była wykonana z kowarskiej stali.

Kowary w drugiej połowie XVI wieku były znanym ośrodkiem produkcji broni palnej, a miejscowi rusznikarze cieszyli się sławą dobrych fachowców. Zaopatrywali oni nie tylko Śląsk, ale także wykonywali różne zamówienia z krajów ościennych. Jednym z klientów był król Polski Zygmunt August, który zlecił Kowarom wykonanie 2000 luf do muszkietów.

W początkach XVII wieku Kowary nadal rozwijały się pomyślnie, ale wojna trzydziestoletnia okazała się dla miasta czasem wyjątkowo trudnym; drastycznie zmniejszyła się liczba ludności, zniszczeniu uległy zarówno pobliskie kopalnie jak samo miasto. Okres górniczej świetności Kowar zakończył się nieodwracalnie. Po wojnie trzydziestoletniej w mieście i jego okolicach zaczęło rozwijać się tkactwo.

W 1741 roku, w wyniku wojny prusko - austriackiej, Kowary tak jak i cały Dolny Śląsk, przyłączono do Prus. W sześć lat później król pruski Fryderyk II polecił wykupić dobra kowarskie z rąk czeskich właścicieli Czerninów. W XVIII i XIX wieku podejmowano w Kowarach liczne próby wznowienia działalności górniczej, ale bez większego powodzenia. Miasto "żyło" głównie z włókiennictwa.

Po pierwszej wojnie światowej bardzo krótko kontynuowano wydobycie rud żelaza dla potrzeb rozwijającego się przemysłu zbrojeniowego III Rzeszy. Również po II wojnie światowej, przez pewien czas wydobywano rudy żelaza, ale w tym czasie, w największej tajemnicy, na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych rozpoczęto intensywne wydobycie rud uranu.

Po II wojnie światowej miasto rozwijało się głównie w oparciu o działalność Zakładów Przemysłowych R-1, związanych z wydobywaniem uranu, a także dzięki przemysłowi włókienniczemu produkującemu płótna lniane i słynne od wielu dziesiątków lat dywany. W okresie powojennym ludność Kowar powiększyła się ponad trzykrotnie.

Obecnie Kowary, do niedawna miasto przemysłowo turystyczne liczące prawie 13 000 mieszkańców, znajdują się w fazie przemian funkcjonalno - strukturalnych, mających na celu nadanie miejscowości charakteru ośrodka specjalistycznego lecznictwa uzdrowiskowego. Stawia się tutaj również na rozwój turystyki. Głównym atutem miasta jest jego położenie geograficzne, oraz mocno zróżnicowane warunki klimatyczne.