|
Zawartość: Zakup samochodu i uzyskanie prawa jazdy kategorii B, Ulgi na przejazdy, Ustawa z 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego - wybór, Emblemat inwalidzki, Niestosowanie się do wybranych znaków drogowych, Parking, Karta parkingowa, Obowiązki firm świadczących usługi telekomunikacyjne, W placówce pocztowej, Ulgi pocztowe i telekomunikacyjne, Bez abonamentu, Ulgowe bilety, Tańsze wyjazdy za granicę, Przywileje w czasie podróży.
Zakup samochodu i uzyskanie prawa jazdy kategorii B
Dnia 7 sierpnia 2007 r. ruszył pilotażowy program "Sprawny dojazd". Niniejszy program zakłada skierowanie pomocy finansowej do osób niepełnosprawnych, doświadczających największych trudności w poruszaniu się. Zaproponowane w niniejszym programie formy pomocy, mają na celu ułatwienie nabycia samochodu osobowego i prawa jazdy dla osoby niepełnosprawnej, poprzez dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Program realizowany będzie na terenie całego kraju do 31.12.2009 roku. Wnioski o dofinansowanie przyjmowane będą w terminach określonych przez Zarząd PFRON. W 2007 roku termin przyjmowania wniosków rozpoczyna się 10 sierpnia a kończy się 10 września. Zgodnie z programem podstawą decyzji o przyznaniu dofinansowania jest wniosek wraz z załącznikami.
Wniosek sporządza się na specjalnie opracowanym dla potrzeb programu formularzu. Tutaj możesz ściądnąć formularz.
Wniosek stanowi ofertę zawarcia umowy cywilnoprawnej i jego rozpatrzenie nie podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Wnioski rozpatruje Komisja powołana przez Dyrektora Oddziału. Pozytywne rozpatrzenie wniosku skutkuje zawarciem umowy pomiędzy PFRON a Wnioskodawcą. Szczegółowe informacje o trybie składania wniosków i zasadach ich rozpatrywania udzielają Oddziały PFRON. (Dla Jeleniej Góry adres Oddziału PFRON - 58-560 Jelenia Góra, Pl. Piastowski 21)
Do góry
Ulgi na przejazdy
Niepełnosprawni, którzy podróżują, mają prawo do odpowiednich warunków. Zgodnie bowiem z art. 14 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (patrz podstawa prawna), przewoźnik jest obowiązany do zapewnienia podróżnym odpowiednich warunków bezpieczeństwa i higieny oraz wygody i należytej obsługi.
Z tej generalnej zasady wynika powinność podejmowania przez niego działań ułatwiających korzystanie ze środków transportowych, punktów odprawy, przystanków i peronów osobom niepełnosprawnym, w tym również poruszającychsię na wózkach inwalidzkich. Na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego, osobom niepełnosprawnym przysługują także uprawnienia do ulgowych przejazdów kolejowych i autobusowych. Rodzaje ulg i ich wysokość są zróżnicowane, a ponadto prawo do nich musi być odpowiednio udokumentowane. Rodzaje dokumentów poświadczających uprawnienia do korzystania z ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego określa rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 25 października 2002 r. Dokumenty te osoby uprawnione mają obowiązek okazywać wraz z dowodem osobistym lub innym dokumentem stwierdzającym ich tożsamość.
Ulgi w PKS i PKP
od 1 sierpnia 2002 r.
Wszystkie ulgi obowiązują tylko w 2 klasie pociągów, tylko w określonych kategoriach pociągów
oraz na podstawie określonych rodzajów biletów (szczegóły te zawarte są poniżej, w opisach uprawnień wyróżnionych grup). Ulgi nie dotyczą przejazdów pociągami EuroCity i InterCity w komunikacji międzynarodowej oraz przejazdów w komunikacji autobusowej ekspresowej.
Osoby uprawnione do ulgowych przejazdów w klasie 2 - na podstawie biletów jednorazowych - korzystające z przejazdu w klasie 1 zobowiązane są uiścić dopłatę w wysokości różnicy między cena biletu w klasie 1 a ceną biletu w klasie 2 (chodzi o ceny biletów bez ulg).
Do góry
Ustawa z 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych
przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego - wybór
Tekst ujednolicony po zmianie z 21 grudnia 2001 r. * Stan prawny
na 31 stycznia 2002 roku
Ujednolicony tekst ustawy z 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do bezpłatnych i ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego - od 31 stycznia jej tytuł brzmi: o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego - powstał na podstawie następujących Dzienników Ustaw:
z 1992 r. nr 54, poz. 254, z 1994 r. nr 40, poz. 150; nr 80, poz. 368; nr 113, poz. 547, z 1995 r. nr 50, poz. 261, z 1996 r. nr 100, poz. 460, z 1998 r. nr 162, poz. 1126, z 2000 r. nr 12, poz. 136, z 2001 r. nr 111, poz. 1194, 2002 r. nr 4, poz. 34. W tym ostatnim jest najnowsza nowelizacja z 21 grudnia 2001 r.
Art. 2. zmienił art. 16 ustawy z 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1983 r. nr 13, poz. 68 z późn. zm.). Ma on następującą treść
1. Inwalidzie wojennemu przysługuje prawo do ulgi 100 proc. przy przejazdach tramwajami i autobusami (trolejbusami) komunikacji miejskiej, bez względu na miejsce zamieszkania.
2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje także przewodnikowi towarzyszącemu inwalidzie wojennemu zaliczonemu do I grupy inwalidzkiej.
3. Inwalidzie wojennemu przysługuje prawo do ulgi 37 proc. przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w pociągach osobowych i pospiesznych oraz autobusowego w komunikacji zwykłej, z zastrzeżeniem ust. 4.
4. Inwalidzie wojennemu zaliczonemu do I grupy inwalidów przysługuje prawo do ulgi 78 proc. przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w pociągach osobowych i pospiesznych oraz autobusowego w komunikacji zwykłej.
5. Do ulgi w wysokości 78 proc. przy przejazdach środkami publicznego transportu zbiorowego kolejowego w pociągach osobowych i pospiesznych oraz autobusowego w komunikacji zwykłej uprawniony jest przewodnik towarzyszący w podróży inwalidzie wojennemu zaliczonemu do I grupy inwalidzkiej.
6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów poświadczających uprawnienia do korzystania z ulgowych przejazdów, o których mowa w ust. 3-5.
Do góry
Emblemat inwalidzki
Emblemat inwalidzki mogą otrzymać:
- osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności lub całkowicie niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji (I grupa inwalidzka) oraz inwalidzi ruchu II i III grupy (odpowiednio z umiarkowanym lub lekkim stopniem niepełnosprawności) posiadający samochód,
- osoby spełniające warunki z punktu 1), które ze względu na stan zdrowia lub wiek nie są w stanie same prowadzić pojazdu i korzystają z samochodu należącego do nich lub członka najbliższej rodziny.
Emblemat dopuszcza nie stosowanie się do następujących znaków drogowych:
- zakaz ruchu w obu kierunkach,
- zakaz wjazdu pojazdów silnikowych z wyjątkiem motocykli jednośladowych,
- zakaz wjazdu motocykli,
- zakaz wjazdu motorowerów,
- zakaz postoju gdy dozwolony jest postój ponad 2 minuty,
- strefa ograniczonego postoju.
Niestosowanie się do wymienionych powyżej znaków nie powinno utrudniać ruchu innym kierowcom.
Do góry
Niestosowanie się do wybranych znaków drogowych
(Dz. U. z 1997 r., Nr 98, poz. 602 z późn. zm.; art. 8)
Osoby niepełnosprawne kierujące pojazdem (oczywiście posiadające do tego uprawnienia) lub kierowca przewożący osoby niepełnosprawne mające trudności w poruszaniu się, mogą nie stosować się do następujących znaków - pod warunkiem zachowania ostrożności (Dz. U. z 1999 r., Nr 58,
poz. 622; § 33.2 ):
- "zakaz ruchu w obu kierunkach" (B-1),
- "zakaz wjazdu pojazdów silnikowych, z wyjątkiem motocykli jednośladowych" (B-3),
- "zakaz wjazdu autobusów" (B-3a),
- "zakaz wjazdu motocykli" (B-4),
- "zakaz wjazdu motorowerów" (B-10),
- "zakaz postoju" (B-35) - dopuszczalny czas postoju
dłuższy niż 1 minuta jest wskazany na znaku albo na umieszczonej pod nim tabliczce,
- "zakaz postoju w dni nieparzyste" (B-37),
- "zakaz postoju w dni parzyste" (B-38),
- "strefa ograniczonego postoju" (B-39).
- Aby móc nie stosować się do wymienionych powyżej znaków
wymagany jest dokument (orzeczenie) potwierdzający niepełnosprawność. Dla osób
niepełnosprawnych (szczególnie o niewidocznej niepełnosprawności) Minister Transportu
i Gospodarki Morskiej określi nowy rodzaj legitymacji.
Samochód osoby, która ma prawo nie stosować się do wymienionych znaków może być oznaczony (Dz. U. z 1999 r., Nr 59, poz. 632; §36) tzw. emblematem inwalidzkim, ale nie jest to formalny dokument (np. Mazowieckie Centrum Zdrowia Publicznego w Warszawie nie wydaje emblematów inwalidzkich). Pamiętajmy, że naklejenie emblematu to tylko
oznaczenie pojazdu jako samochodu osoby niepełnosprawnej na podstawie dokumentu
potwierdzającego niepełnosprawność.
Mieszkańcom Jeleniej Góry emblematy przyznaje:
..............................
................................
Wymagane dokumenty:
- dowód osobisty,
- orzeczenie o niepełnosprawności (stopniu niepełnosprawności lub grupie inwalidzkiej),
- w przypadku, gdy w orzeczeniu nie ma wpisu, że jest to niepełnosprawność narządu ruchu i
niepełnosprawność nie jest widoczna - zaświadczenie lekarza specjalisty (np. ortopedy)
potwierdzające niepełnosprawność narządu ruchu.
Do góry
Parking
(Dz. U. z 1997 r., Nr 98, poz. 602 z późn. zm.)
O wyznaczenie ogólnodostępnego zastrzeżonego miejsca postojowego (parkingu) może starać się:
- osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności (I
grupa inwalidzka),
- oraz osoby z umiarkowanym lub lekkim stopniem niepełnosprawności (odpowiednio inwalida II lub III grupy), jeśli niepełnosprawność dotyczy narządów ruchu lub jest związana z chorobami, które mają wpływ na sprawność ruchową (wymagane jest orzeczenie lekarza).
- Osoba opiekująca się osobą niepełnosprawną (kierowca przewożący osobę niepełnosprawną mającą trudności w poruszaniu się"), posiadająca:
- zaświadczenie o pobieraniu zasiłku pielęgnacyjnego (np. na
dziecko), uzupełnione zaświadczeniem lekarskim o niepełnosprawności lub poważnej
chorobie,
- dokument: książeczkę ZUS lub orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzającej, że osoba
jest niepełnosprawna, korzysta z pomocy osób trzecich lub ma duże trudności w
poruszaniu się.
Miejsce, w którym będzie wyznaczony parking nie może utrudniać ruchu.
Możliwe są dwie sytuacje:
- Parking ma znaleźć się na ,,drodze
wewnętrznej" np. osiedlu, podwórku - wówczas na wyznaczenie parkingu musi zgodzić
się zarządca terenu. Nie ma obowiązku zatwierdzenia projektu w Zarządzie Dróg
Miejskich.
- Parking ma znaleźć się na drodze publicznej (np.
przy bloku) i jest dostępny dla wszystkich uprawnionych - wówczas wniosek o jego
wyznaczenie składa się w instytucji Zarząd Dróg Miejskich.
Do podania musi być dołączona legitymacja zaświadczająca prowadzenie samochodu przez osobę niepełnosprawną (legitymacja inwalidy wydana przez Poradnię Zaopatrzenia Ortopedycznego). Nie trzeba przedstawiać orzeczenia o stopniu niepełnosprawności (grupie inwalidzkiej).
UWAGA: Parking przysługuje nie ze względu na stopień niepełnosprawności, ale uprawnienia do prowadzenia samochodu przez osobę niepełnosprawną.
WAŻNE:
- Kartę N+ umieszczamy w samochodzie w widocznym miejscu. Karta N+ jest ważna przez okres, na jaki zostało
wydane orzeczenie o niepełnosprawności. Traci ważność, jeśli sprzedamy samochód lub zmienią się dane, na podstawie których została wydana.
- O Kartę N+ może też wystąpić osoba niepełnosprawna nie będąca mieszkańcem Warszawy, ale np. często przyjeżdżająca do stolicy i poruszająca się na obszarze objętym parkowaniem płatnym.
Do góry
Karta parkingowa
Odstępstwo od przestrzegania niektórych znaków drogowych dotyczy tylko osób kierujących samochodem oznaczonym kartą parkingową, która potwierdza uprawnienia jej właściciela lub kierowcy przewożącego właściciela takiej karty. Kierowca zobowiązany jest umieścić ją za przednią szyba samochodu, w sposób umożliwiający jej odczytanie.
Kartę parkingową wydaje osobie niepełnosprawnej starosta. Podstawę jej wydania stanowi orzeczenie zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności zaliczające do znacznego, umiarkowanego lub lekkiego stopnia
niepełnosprawności o przyczynie niepełnosprawności z kodu „R” lub „N” lub orzeczenie wydane przez organy rentowe równoważne na mocy przepisów szczególnych z orzeczeniami o niepełnosprawności.
Wzór karty parkingowej oraz wysokość pobieranej za nią opłaty określa rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie wzoru karty parkingowej dla osób niepełnosprawnych oraz wysokości opłaty za jej wydanie. Aktualnie za kartę parkingową trzeba zapłacić 25 złotych.
Do góry
Obowiązki firm świadczących usługi telekomunikacyjne
• wydzielenie w placówkach obsługi klienta stanowisk przystosowanych do obsługi osób niepełnosprawnych, oznaczonych specjalnym znakiem graficznym,
• instalowanie w każdej placówce obsługi klienta specjalnie oznaczonych urządzeń przekazu tekstu, umożliwiających kontakt z osobą niesłyszącą lub niemówiącą,
• umieszczenie w spisie abonentów informacji o miejscu zainstalowania i rodzaju dostępnych dla osób niepełnosprawnych urządzeń końcowych,
• sporządzenie na żądanie osób niewidomych albo słabowidzących, po udokumentowaniu niepełnosprawności, dodatkowych faktur wraz z podstawowym wykazem wykonywanych usług telekomunikacyjnych w alfabecie Braille’a lub w innej
formie uwzględniającej rodzaj tej niepełnosprawności oraz udostępnienie takim osobom w punktach obsługi klienta, regulaminu świadczenia usług i cenników sporządzonych w jednej z form uwzględniającej rodzaj ich niepełnosprawności.
Do góry
W placówce pocztowej
Wymóg dostosowania placówek pocztowych do obsługi niepełnosprawnych klientów wynika z art. 56 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (patrz podstawa prawna), a także z przepisów rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 9
stycznia 2004 r. w sprawie wykonywania powszechnych usług pocztowych (patrz podstawa prawna).
Zgodnie z nimi operator świadczący powszechne usługi pocztowe ma obowiązek zapewnić organizację pracy swoich placówek w ten sposób, by umożliwić osobom poruszającym się na wózkach inwalidzkich korzystanie z świadczonych usług, a także stworzyć odpowiednio oznakowane stanowiska obsługi osób niepełnosprawnych oraz umieścić nadawcze skrzynki pocztowe w sposób i w miejscu umożliwiającym korzystanie z nich przez osoby niepełnosprawne.
Ponadto osobom z uszkodzeniem narządu ruchu powodującym konieczność korzystania z wózka inwalidzkiego, niewidomym lub ociemniałym, na ich wniosek i bez pobierania dodatkowych opłat, doręcza się przesyłki listowe, przesyłki rejestrowane, w tym przesyłki z deklarowaną wartością oraz kwoty pieniężne określone w przekazach pocztowych, z pominięciem oddawczej skrzynki pocztowej oraz bez konieczności odbierania przesyłki w placówce operatora. Poczta ma także obowiązek przyjąć od osoby niepełnosprawnej w miejscu jej zamieszkania prawidłowo opłaconą przesyłkę niebędącą przesyłką rejestrowaną.
Łatwiejsze komunikowanie się
Osoby niepełnosprawne mogą mieć różne problemy z korzystaniem z usług komunikacyjnych. Aby temu zaradzić w przepisach prawa telekomunikacyjnego i pocztowego przewidziano obowiązki, jakie spoczywają na operatorach i placówkach
pocztowych w zakresie ułatwiania osobom niepełnosprawnym dostępu do świadczonych usług.
Operatorzy świadczący usługi telekomunikacyjne są obowiązani zapewnić osobom niepełnosprawnym dostęp do świadczonych przez siebie usług powszechnych przez zakładanie aparatów publicznych przystosowanych do potrzeb tych osób oraz oferowanie im urządzeń końcowych przystosowanych do ich potrzeb, jeżeli używanie takiego urządzenia jest niezbędne dla zapewnienia im dostępu do usług powszechnych.
Szczegółowe obowiązki operatora w zakresie ułatwiania osobom niepełnosprawnym korzystania z usług telekomunikacyjnych wynikają z rozporządzenia ministra infrastruktury z dnia 22 stycznia 2004 r. w sprawie katalogu usług powszechnych oraz szczegółowych wymagań, dotyczących świadczenia usług powszechnych.
Do góry
Ulgi pocztowe i telekomunikacyjne
1. UDOGODNIENIA związane z usługami pocztowymi (Dz. U. z 1996 r., Nr 127, poz. 598; par. 3) to m.in.: bezpłatna
usługa doręczania listów, paczek i przekazów bezpośrednio do domu. Listonosz powinien przyjąć zwykły, opłacony list i wrzucić go do skrzynki.
Mają do nich prawo:
- osoby niepełnosprawne z uszkodzeniem narządu ruchu i korzystające z wózka
inwalidzkiego,
- osoby z uszkodzonym wzrokiem, posiadające orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności lub całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji (I grupa inwalidzka).
Zapotrzebowanie na usługę zgłasza się w urzędzie pocztowym właściwym dla miejsca zamieszkania (dzielnicy).
2. Wobec uchwalenia ustawy prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2000 r., Nr 73, poz. 852), która zastąpiła ustawę o
łączności operatorzy świadczący usługi telekomunikacyjne o charakterze powszechnym mają obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do świadczonych przez siebie usług powszechnych poprzez:
- zakładanie aparatów publicznych przystosowanych do używania przez osoby
niepełnosprawne oraz
- oferowanie osobom niepełnosprawnym aparatów telefonicznych przystosowanych do używania przez te osoby.
Operatorzy nie moją obowiązku stosowania wobec osób niepełnosprawnych ulg w opłatach. Firmy telekomunikacyjne mogą jednak w drodze uchwał podejmować decyzje co do udzielenia rabatów osobom niepełnosprawnym.
Telekomunikacja Polska S.A.
Rabaty w opłatach za usługi dla osób niepełnosprawnych (uchwała Zarządu TP S.A. nr 85/01 weszła w życie z dniem
podjęcia z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2001 r.):
1) za przyłączenie do sieci telefonicznej TP S.A. w wysokości 50% ceny za
przyłączenie,
2) w abonamencie miesięcznym w wysokości 50% opłaty abonamentowej.
Podstawą do udzielenia rabatu jest zaświadczenie Powiatowego lub Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności.
Do rabatów mają prawo tylko niektóre grupy osób niepełnosprawnych:
1) w przypadku uszkodzenia wzroku – tylko gdy osoba ma orzeczony znaczny
stopień niepełnosprawności (dawną I grupę inwalidzką),
2) w przypadku uszkodzenia słuchu lub mowy – tylko gdy osoba ma orzeczony
znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności (odpowiednio dawna I i II
grupa).
Opisywanych rabatów udziela się także:
- osobom niepełnosprawnym, które nabyły prawa do ulg w oparciu o Rozporządzenie Ministra Łączności z dn. 21 października 1996 r. w sprawie określenia zakresu dostępu osób niepełnosprawnych do świadczonych usług pocztowych lub
telekomunikacyjnych o charakterze powszechnym, a stopień niepełnosprawności orzeczony został na okres stały. W przypadku okresowego orzeczenia rabaty przysługują do upływu orzeczonego okresu niepełnosprawności.
- prawnym opiekunom osób niepełnosprawnych, przy czym rabat może otrzymać albo osoba niepełnosprawna uprawniona do uzyskania rabatu albo jej prawny opiekun.
Także operatorzy sieci telefonii komórkowych mogą podjąć decyzję o zapewnieniu ulg osobom niepełnosprawnym. Bliższych informacji najlepiej szukać na ich stronach internetowych lub dzwonić na infolinię poszczególnych firm.
Do góry
Bez abonamentu
(Dz. U. z 1996 r., Nr 82, poz. 383 z późn. zm.)
Osoby, wobec których orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności, korzystają ze zwolnień od opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Powyższe uprawnienie wynika z przepisów rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 27 czerwca 1996 r. w sprawie opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Uprawnienie to przysługuje także osobom:
- zaliczonym do I grupy inwalidów,
- całkowicie niezdolnym do pracy i niezdolnym do samodzielnej egzystencji albo o stałej lub
długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym, którym przysługuje
zasiłek pielęgnacyjny,
- które ukończyły 75 lat,
- które otrzymują stały zasiłek lub rentę socjalną z pomocy społecznej,
- niesłyszącym, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne
upośledzenie słuchu.
Chcąc uzyskać zwolnienie od powyższych opłat, osoba uprawniona powinna udać się do placówki pocztowej w miejscu stałego pobytu i wraz z dowodem osobistym przedstawić dokument stwierdzający zaliczenie jej do jednej z wymienionych wyżej
grup. Osoba, która posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, przedstawia ten dokument albo legitymację dokumentującą niepełnosprawność w stopniu znacznym. Zwolnienie od opłat następuje od początku miesiąca następującego po miesiącu, w którym przedstawiono odpowiednie dokumenty w urzędzie pocztowym.
na podstawie jednego z dokumentów:
- dowodu osobistego z wpisem o zaliczeniu na trwałe do I grupy inwalidzkiej,
- orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Krajowy lub Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności,
- orzeczenia o niepełnosprawności wydanego przez lekarza orzecznika ZUS,
- decyzji ZUS; orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia; orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej lub komisji lekarskiej służby zdrowia MSW potwierdzającej zaliczenie do I grupy inwalidzkiej.
Osoby niesłyszące, u których stwierdzono całkowitą głuchotę lub obustronne upośledzenie słuchu na podstawie jednego z dokumentów:
- legitymacji Polskiego Związku Głuchych,
- orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia,
- orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej lub komisji lekarskiej służby zdrowia MSW,
- zaświadczenia wystawionego przez Zakład Opieki Zdrowotnej.
Osoby niewidome, których ostrość wzroku nie przekracza 15% na podstawie jednego z dokumentów:
- legitymacji Polskiego Związku Niewidomych,
- legitymacji Związku Ociemniałych Żołnierzy Rzeczypospolitej Polskiej,
- orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia o zaliczeniu do II grupy inwalidzkiej z powodu uszkodzeń narządu wzroku,
- orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej lub komisji lekarskiej służby zdrowia MSW,
- zaświadczenia wystawionego przez Zakład Opieki Zdrowotnej.
Kombatanci:
- emeryci i renciści na podstawie: zaświadczenia lub legitymacji o przyznaniu uprawnień oraz odcinka otrzymania emerytury (renty) za ostatni
miesiąc,
- inne osoby uprawnione (zgodnie z Dz. U. 1997 r. Nr 142 poz. 950 z późn. zm.) na podstawie: legitymacji lub zaświadczenia o przyznaniu uprawnień oraz dowodu uzyskania świadczenia z ZUS.
Inwalidzi, nie będący emerytami lub rencistami, na podstawie:
- zaświadczenia lub legitymacji o przyznaniu uprawnień oraz orzeczenia komisji lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia stwierdzającego zaliczenie do jednej z grup inwalidzkich
lub
- orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej; orzeczenia
komisji lekarskiej służby zdrowia MSW albo dowodu osobistego z wpisem o zaliczeniu na
trwałe do I lub II grupy inwalidzkiej.
UWAGA: Zwolnienie przysługuje bez względu na to, czy książeczka opłat jest wystawiona na kombatanta lub inną osobę uprawnioną, czy na jego małżonka, który wspólnie z nim zamieszkuje.
Wdowy, wdowcy - emeryci, renciści pozostałe po kombatantach i innych osobach uprawnionych (zgodnie z Dz. U. 1997 r. Nr 142 poz. 950 z późn. zm.)
- zaświadczenia lub legitymacji potwierdzającej uprawnienia oraz dowodu otrzymania emerytury (renty) za ostatni miesiąc.
Inwalidzi wojenni i wojskowi na podstawie
- książeczki inwalidy wojennego lub wojskowego, wystawionej przez ZUS.
Aby uzyskać zwolnienie należy przedstawić odpowiedni, wymieniony powyżej, dokument potwierdzający stopień niepełnosprawności, grupę inwalidzką w urzędzie pocztowym w miejscu stałego pobytu. Zwolnienie od opłaty następuje od początku miesiąca, następującego po miesiącu, w którym przedstawiono odpowiednie dokumenty.
Do góry
Ulgowe bilety do muzeów
(Dz. U. z 1997 r., Nr 130, poz. 854)
Dotychczas o ulgach decydowały same muzea i w związku z tym nie do wszystkich można było wejść za niższą opłatą. Od 7 listopada 1997 r. wprowadzenie ulgowych opłat jest obowiązkiem muzeów państwowych
(Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 października 1997 r.).
Ulgowe bilety mogą kupować: osoby niepełnosprawne wraz z opiekunami oraz renciści, emeryci, nauczyciele wszystkich szkół, studenci i uczniowie.
W bibliotece i muzeum
Osoby niewidome mogą korzystać z bibliotek przystosowanych do ich potrzeb. Zadania te spoczywają na Centralnej Bibliotece Niewidomych, która zapewnia obsługę biblioteczną niewidomych oraz koordynuje działalność pokrewnych bibliotek i instytucji. Ustawa z dnia 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach kwalifikuje bowiem osoby niepełnosprawne do specjalnych grup użytkowników.
Osoby niepełnosprawne są również uprawnione do ulgowych wstępów do muzeów. Uprawnienie to wynika z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 1997 r. w sprawie określenia grup osób, którym przysługuje ulga w opłacie lub zwolnienie z opłat za wstęp do muzeów państwowych i dotyczy emerytów, rencistów, inwalidów oraz osób niepełnosprawnych wraz z opiekunami. Opłata ulgowa za wstęp do muzeum przysługuje za okazaniem stosownych dokumentów.
Do góry
Tańsze wyjazdy za granicę
Osoby niepełnosprawne mogą też liczyć na preferencje, gdy starają się o paszport. Zgodnie bowiem z par. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lutego 2003 r. w sprawie opłat paszportowych (patrz podstawa prawna), ulgową opłatę w wysokości 50 proc. stawki pobiera się od osób niepełnosprawnych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., a także od współmałżonków tych osób, pozostających na ich wyłącznym utrzymaniu oraz osób korzystających z pomocy społecznej w formie zasiłków stałych.
Aktualnie osoby takie płacą za wydanie paszportu 50 zł. Opłatę paszportową wpłaca się do kasy właściwego organu paszportowego lub na rachunek bankowy tego organu. W razie zbiegu tytułów uprawniających do ulgowej
opłaty, przysługuje tylko ulgowa opłata paszportowa.
Do góry
Przywileje w czasie podróży
Niepełnosprawni w czasie podróży mogą liczyć na różnego rodzaju ułatwienia. Z jednej bowiem strony, jeśli występują w roli kierowcy, są zwolnieni z pewnych wymogów obowiązujących użytkowników dróg, z drugiej zaś jako pasażerowie mają prawo do ulgowych przejazdów i odpowiednich warunków w czasie podróży.
Osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej może
pod warunkiem zachowania szczególnej ostrożności nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami rozporządzenia ministrów infrastruktury oraz spraw wewnętrznych i
administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów.
Zwolnienie to dotyczy także kierowcy przewożącego osobę o obniżonej sprawności ruchowej oraz pracowników zajmujących się opieką, rehabilitacją lub edukacją osób niepełnosprawnych pozostających pod opieką tych
placówek.
Do góry
| 