|
Zawartość: Wydatki na cele rehabilitacyjne, Kto może odliczać wydatki na cele rehabilitacyjne?
Wydatki na cele rehabilitacyjne obejmują
1) adaptacja i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb
wynikających z niepełnosprawności, czyli
wydatki na: likwidację barier architektonicznych, budowę podjazdów dla osób
poruszających się na wózkach inwalidzkich, "poszerzanie drzwi", likwidację
progów, wyburzanie ścian działowych, założenie okien zamykanych z niskiego
poziomu, położenie terakoty antypoślizgowej, likwidację wanny i założenie
brodzika ze specjalnym siedziskiem dla osób niesprawnych ruchowo, założenie
"wiszącego" sedesu oraz umywalki "bez nogi" umożliwiających swobodne podjechanie
wózkiem, także umywalki sterowanej ręcznie lub automatycznie, montaż wszelkiego
rodzaju uchwytów, specjalnych baterii dla osób z niesprawnymi dłońmi, montaż
opuszczanych szafek i blatu kuchennego z możliwością podjechania wózkiem, montaż
drzwi przesuwnych itd. Możemy również odliczyć: koszty prac związanych z
adaptacją, np. musieliśmy wyburzyć ściany w łazience i zniszczyliśmy glazurę.
Odliczamy wtedy także koszty położenia glazury. Ale jeśli glazurę kładziemy z
własnej inicjatywy, bo nie podoba się nam kolor starej, to już nie!
Inne wydatki remontowe lub modernizacyjne niezwiązane z
niepełnosprawnością odliczamy na ogólnych zasadach (od podatku) w ramach ulgi
remontowej. Odliczenie na adaptację jest korzystniejsze od ulgi remontowej,
ponieważ odliczamy od dochodu, a nie od podatku (ważne dla osób o wyższych
dochodach). Poza tym nie ma limitów, ograniczeń kwotowych.
2) przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Dotyczy to tzw.
oprzyrządowania, a nie zakupu samochodu lub części do niego. Mieści się tu
również zabezpieczenie progów samochodu przed zniszczeniem przez wózek, montaż
bagażnika na wózek.
3) zakup i naprawa indywidualnego sprzętu, urządzeń i
narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do
potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Są to:
wszelkiego rodzaju przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze i sprzęt rehabilitacyjny, a więc wózki i części
do nich, opony, także kule, protezy, obuwie ortopedyczne, aparaty słuchowe,
okulary, laski, chodniki, rotor, materace i poduszki przeciwodleżynowe, chwytaki
itp., także urządzenia ułatwiające komunikowanie się (np. telefony dla
niewidomych, dla osób mających trudności z przemieszczaniem się).
Trudno wymienić wszystkie rzeczy, które mogłyby znaleźć się na tej liście, zresztą nie
ma takiej. Zasadą podstawową jest związek pomiędzy przedmiotem / sprzętem a
określoną, konkretną niesprawnością. Zakup tego samego przedmiotu w jednym
przypadku będzie uzasadniony (np. telefax dla osób niesłyszących, dyktafon dla
niewidomych), w innym może być zakwestionowany. Jeśli urządzenie nie ma związku
z konkretnym schorzeniem lub jest powszechnie stosowane (np. telewizor, lodówka)
to urząd skarbowy może zakwestionować celowość tego odliczenia.
4) zakup wydawnictw i materiałów szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności:
książki, broszury, kasety audio, wideo dotyczące np. metod usprawniania, prasa
dla osób niepełnosprawnych,
5) odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjno - usprawniającym
6) odpłatność za pobyt na leczeniu sanatoryjnym, za pobyt w placówkach leczniczo-sanatoryjnych,
rehabilitacyjno-szkoleniowych, leczniczo-opiekuńczych i szkolno-wychowawczych
oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjno-usprawniające,
7) opłacenie przewodników osób niewidomych I i II grupy
inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej 2280 zł (w 2003 r.),
8) utrzymanie przez osoby niewidome, o których mowa w punkcie 7, psa przewodnika, w kwocie nie
przekraczającej 2280 zł (w 2003 r.),
9) opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby
uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób
niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
10) opłacenie tłumacza języka migowego,
11) kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób
niepełnosprawnych,
12) leki - w wysokości stanowiącej nadwyżkę ponad kwotę
152 zł (w 2003 r.) miesięcznie, jeżeli
lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować
określone leki stale lub czasowo. Odliczyć można np. maści przeciwodleżynowe dla
osób długotrwałe unieruchomionych. Jeśli np. w lipcu w związku z naszym
schorzeniem / niepełnosprawnością, (ale nie np. grypą), wydaliśmy na leki 200
zł, to odliczamy 48 zł (200 zł - 152 zł). Jeśli w sierpniu wydaliśmy 100 zł, to
nie odliczamy za ten miesiąc żadnej kwoty.
WARUNKI: Musimy posiadać pisemne zaświadczenie lekarza specjalisty
o konieczności stosowania konkretnych leków związanych z daną niesprawnością.
Ulga przysługuje tylko osobom niepełnosprawnym i nie mogą z niej korzystać, np.
osoby starsze lub chore, jeśli nie mają orzeczenia o niepełnosprawności (lub
grupie inwalidzkiej).
13) odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
- osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego,
- osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu.
14) używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I
lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę
niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci
niepełnosprawne do lat 16, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na
niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne, w kwocie nieprzekraczającej 2280 zł
(w 2003 r.).
UWAGA:
Mimo, że nie wynika to jasno z przepisów, można spotkać się z żądaniem Urzędu Skarbowego przedstawienia dokumentów poświadczających korzystanie z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych.
15) odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego
związane z pobytem na:
a) turnusie rehabilitacyjno-usprawniającym,
b) leczeniu sanatoryjnym w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych oraz szkolno-wychowawczych,
c) koloniach i obozach dla dzieci oraz młodzieży
niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych. W przypadku odpłatnych
przejazdów transportem publicznym zachowajmy bilety!
Wymagane dokumenty:
Aby odliczyć wymienione wyżej wydatki musimy posiadać
rachunki. Na przykład w przypadku prac adaptacyjno-remontowych konieczne są
faktury wystawiane przez płatnika VAT. Nie dotyczy to wydatków określonych w
punktach: 7), 8) i 14). Tu przyjęto rozwiązanie bez rachunków. Nie oznacza to,
iż obowiązuje zupełna dowolność, więc np., jeśli osoba niewidoma nie posiada psa
(pkt 8) albo niepełnosprawny nie ma samochodu (pkt 14), to oczywiście nie może
odliczać tych kwot.
UWAGA: Wydatki na cele rehabilitacyjne można odliczyć, jeżeli nie
były finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób
Niepełnosprawnych (PFRON), zakładowego funduszu rehabilitacji, kas chorych albo
nie zwrócono ich podatnikowi w jakiejkolwiek innej formie. W przypadku, gdy
wydatki były częściowo finansowane z tych źródeł, odlicza się różnicę pomiędzy
poniesionymi wydatkami a kwotą dofinansowania. Odliczamy, więc tylko te wydatki,
które sami pokryliśmy.
Przykład I:
Koszt turnusu rehabilitacyjnego to 1700 zł, z tego 500 zł
pokrywa Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie. 1200 zł zapłaciliśmy z własnej
kieszeni - odliczamy wtedy tylko te 1200 zł .
Przykład II:
Otrzymaliśmy wózek ze stowarzyszenia - nie odliczamy nic.
Inaczej jest, jeśli częściowe koszty zakupu wózka pokrywa kasa chorych. Wysokiej
jakości wózek aktywny kosztuje np. 5000 zł Kasa chorych pokryła 1600 zł.
Dostaliśmy jeszcze dofinansowanie z PFRON w wysokości 2400 zł. W takim przypadku
odliczamy 1000 zł ( 1000 zł = 5000 zł - 1600 zł - 2400 zł).
Pamiętajmy: Wydatki na cele rehabilitacyjne odliczamy od dochodu przed
opodatkowaniem, a nie od kwoty podatku
Do góry
Kto może odliczać wydatki na cele rehabilitacyjne ?
W zależności od tego, kto poniósł wydatki może to być:
1. osoba niepełnosprawna albo
2. podatnik, na którego utrzymaniu jest osoba
niepełnosprawna, jeżeli w roku podatkowym dochód osoby niepełnosprawnej nie
przekroczył kwoty 9120 zł (w całym 2003 r.).
Przepisy zaliczają do tych podatników: współmałżonka,
dzieci własne, przysposobione oraz dzieci przyjęte na wychowanie, pasierbów,
rodziców, rodziców współmałżonka, rodzeństwo, ojczyma, macochę, zięcia i synową.
UWAGA:
Rachunki muszą być wystawione na osobę, która będzie odliczała ten wydatek.
Przykład:
Syn uległ wypadkowi i otrzymuje najniższą rentę z tytułu
całkowitej niezdolności do pracy. W całym roku jego dochód nie przekroczy 9120
zł. Ojciec może odliczyć wydatki na wózek, poduszkę przeciwodleżynową itd., ale
rachunki muszą być wystawione na ojca.
Osoba, której dotyczy dany wydatek musi posiadać jeden z dokumentów:
- orzeczenie o zakwalifikowaniu do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (wcześniej było
to odpowiednio orzeczenie zaliczające do I, II albo III grupy inwalidztwa),
- decyzję przyznającą rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy albo
rentę szkoleniową,
- orzeczenie o niepełnosprawności dziecka do 16 r. życia, wydane przez powiatowy zespół ds.
orzekania o niepełnosprawność albo
- orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez lekarza specjalistę.
UWAGA:
W związku z obowiązującą regulacją dotyczącą orzecznictwa o niepełnosprawności,
należy pamiętać, że ilekroć w ulotce mowa jest o stopniu niepełnosprawności /
grupie inwalidztwa należy przez to rozumieć osoby posiadające orzeczenie:
- znacznym stopniu niepełnosprawności lub o całkowitej niezdolności do pracy oraz
niezdolności do samodzielnej egzystencji (dotychczasowa I grupa inwalidztwa),
- umiarkowanym stopniu niepełnosprawności lub całkowitej niezdolności do pracy
(dotychczasowa II grupa inwalidztwa),
- lekkim stopniu niepełnosprawności lub częściowej niezdolności do pracy oraz o celowości
przekwalifikowania zawodowego (dotychczasowa III grupa inwalidztwa).
Do góry
|
